Help mij te zorgen dat deze, voor auto´s doodlopende straat, geen doodlopende straat voor de kinderen wordt.

 

Tijdens het symposium van Rotakids: “It takes a village to raise a child” op 24 oktober jongstleden mocht ik, vanuit mijn hart, een verhaal vertellen. Een verhaal wat ik ook graag met jullie wil delen. Want de oproep die erbij komt is meer dan het delen waard:

 

Een jaar geleden begon ik in BREEN vol enthousiasme als artistiek leider en coördinator van de VERHALENBENDE. Een groep verhalenvertellers die elke zondag een voorstelling en workshop organiseert voor kinderen uit de buurt, uit Nieuw-West, uit Amsterdam. Al snel bleek dat wij ons in BREEN op een bijzondere plek bevinden. En we vooral de kinderen uit de directe omgeving binnen krijgen. Kinderen die we meestal letterlijk van de straat halen. De straat van een, zelfs voor de gemeente, redelijk onzichtbaar stukje Nieuw-West: Noordoever-Sloterplas.

 

Het grootste, groenste en meest diverse stadsdeel van Amsterdam. Met aan die noordkant van de Sloterplas, aan de ene kant het Oosteroever Eiland, een mooie wijk gebouwd in het groen van het voormalige waterzuiveringsgebied en aan de andere kant een strandje met een prachtige nieuwbouwwijk: Noorderhof. En tot slot op de kopse kant 3 grote flats met koop appartementen. Precies tussen die flats en het prachtige Noorderhof ligt een strook van een paar honderd meter vergeten stad. Achterstallig, achtergesteld, achterstandswijk.
4 hoog, vol ouderen en grote gezinnen, voornamelijk eenouder. Vochtig, tochtig, gehorig, te klein, te weinig geld en veel persoonlijke problematiek. Een voor auto’s doodlopende straat, waar je, als je er niet woont of geen slechte bedoelingen hebt, niet komt. Waar heel veel mensen lopend, op de fiets of brommer, snel voorbij gaan in een rondje om die Sloterplas.

 

Helaas is dit stuk Noordoever ook een plek waar op alle tijden van de dag dingen gebeuren die minder fraai zijn, voor volwassenen, maar zeker voor kinderen. Ze zien, horen en maken dingen mee die je als ouders niet wilt. Opnames van Drillraps, dealers, lachgas, handeltjes, geweld, noem maar op. Maarja daar zit hem wel de crux.

​

In deze wijk leven de kinderen vanaf zeer jonge leeftijd een groot deel van de dag op straat. Wij zien 4-jarigen die alleen, met een tracker horloge om, ronddolen van speeltuintje naar grasveldje, naar rennen op straat. Moeders die, vanaf hun balkon, een poging doen de boel in de gaten te houden, maar te veel aan hun hoofd hebben en dus de 8 jarige erop af sturen.

 

De momenten op de dag dat er volwassenen in de speeltuin te zien zijn, zijn helaas heel schaars. Wel zijn er hangjongeren en mensen met verkeerde bedoelingen. Hoe voorkomen we dat dit ook een doodlopende straat voor de kinderen is?

 

Met de VERHALENBENDE in BREEN hebben wij het afgelopen jaar een groep van zo’n 30 kinderen uit “onze buurt” verzameld die regelmatig terug komen. Kinderen in de basisschoolleeftijd, waarvan wij tot op heden, maar van slechts een klein deel weten wie de ouders zijn. Van een groot deel hebben wij dus nog nooit een ouder mogen ontmoeten. Kinderen komen en gaan alleen op pad. En gelukkig weten ze ons te vinden. Kunnen ze bij ons hun eerste ervaringen opdoen in het ontwikkelen van verbeelding, van het samen kijken naar een voorstelling, praten over wat je hebt gezien en gehoord en vervolgens in workshop verband aan de slag met hun eigen creativiteit. Taalvaardiger worden, socialer worden en dingen meemaken die een stuk veiliger en fijner zijn dan op straat.

Ons hoogtepunt was het DRAKENSPEKTAKEL, waarbij we met de kinderen rekwisieten hebben gemaakt voor een grote voorstelling, waarbij we gebouwd hebben aan mega draken en als klap op de vuurpijl 2 voorstellingen hebben gespeeld op het Westbeach Festival en Sloterplas Festival met op het podium 18 mensen, waarvan 5 kinderen uit de buurt en een buurtmoeder.

 

Al maanden maken wij ons zorgen om deze buurt, om de kinderen, om de volwassenen, om hun thuissituatie en de laatste tijd ook om de sfeer, om alles wat er gonst en wat we te horen krijgen over ruzies, geweld en angst. En 13 oktober was daar de climax. Een explosie, een bom in een portiek. Een harde klap, om 10 over 10 in de avond, die zelfs de mensen aan de Oostoever en het Noorderhof deed opspringen. 

Alle 5 voordeuren van de flat lagen er uit, de brievenbussen lagen 30 meter verder, ramen kapot, 1 gewonde (slechts, wat een wonder) en de hele buurt in angst en woede.

Het was herfstvakantie. Waarbij wij in BREEN elke dag extra workshops voor de kinderen organiseren. Elke dag wat anders, creatief, actief, samen spelen en leren. Die nacht hadden “onze” 30 kinderen niet geslapen, die middag zaten ze al 1,5 uur voor aanvang voor de deur. Die week hebben we extra opvang georganiseerd voor een groepje kinderen, zodat de moeders naar een bijeenkomst konden van de gemeente. Want ja, daar komen ze normaal gesproken niet.

De VERHALENBENDE is in een jaar tijd veel meer geworden dan wij voor ogen hadden. Veel meer dan een wekelijkse voorstelling en workshop voor kinderen uit de buurt, uit Nieuw-West, uit Amsterdam. 

Wij willen heel graag voor de kinderen uit onze directe buurt, Noordoever Sloterplas-Noord, vaker een veilige plek zijn. Een plek waar we met creatieve dingen de verbeelding van de jeugd kunnen voeden. Zo hebben wij, meteen na de herfstvakantie, de VERHALENBENDE KIDSCLUB opgericht. Om theaterlessen, creatief schrijven en vertellen te kunnen stimuleren. Zodat de kinderen hun talenten kunnen ontwikkelen en hun eigen verhaal leren vertellen.

 

En daar komen we dan bij onze eigen uitdaging. We zijn geen formele welzijnsorganisatie. Dat willen we ook niet zijn. Maar daarmee vallen we buiten de meeste kaders en regelingen van de gemeente. Want ook de gemeente had ons stukje Nieuw-West tot nu toe niet echt in het vizier. En ja, die explosie heeft ons nu echt wel op de kaart gezet, maar of de prioriteit dan ook meteen bij deze kinderen ligt is nog maar de vraag. Wij hopen voor BREEN en de VERHALENBENDE op continuïteit, een duurzaam bestaan. Dat wat wij nu investeren in een buurt, in mensen en kinderen mag niet zomaar weer stoppen. In het licht van It takes a villige to raise a child en de groeiende criminaliteit onder jongeren, zou dat eeuwig zonde zijn en misschien uiteindelijk nog veel meer geld kosten.

​

Wij willen vaker doen wat we doen - en waar we goed in zijn - en daardoor krijgen de kinderen uit de buurt automatisch ook vaker de veilige plek die zij nodig hebben.

​

Steun ons en doneer voor de VERHALENBENDE KIDSCLUB en help ons zorgen dat deze, voor auto´s doodlopende straat, geen doodlopende straat wordt voor de kinderen.